Rustdag in Carbondale

Goedemorgen, vandaag is het zover. Een rustdag. Na 16 dagen onafgebroken fietsen heb ik besloten een rustdag te houden in Carbondale. Ik heb een goedkoop motel gevonden. De kwaliteit is waardeloos maar we overleven het wel. 

Carbondale is een stadje in Illinois. Het roken van wiet is legaal en dan kun je mogelijk bedenken welk effect dit heeft. In elk geval kan ik vertellen dat het motel stinkt naar rook en er door de kieren in het plafond een constante wiet lucht komt. Mijn keuze was niet super. Goedkoop is in dit geval duurkoop.

Mijn fietsmaten zijn op dit moment Owen en Rodney. Beide kunnen niet meer van elkaar verschillen. Rodney is 60, liberaal, atheist en komt uit Indianapolis. Owen is 23, zwaar gelovig, democraat en voor de death penalty. 

Ik slaap met Owen op de kamer en Rodney heeft gekozen voor zijn eigen liefdeshut in ons prachtige motel. Beide mannen rijden net als ik graag rond de 100 kilometer. Of 70 miles zoals Rodney mij steeds op het hart drukt.

Hoe werkt dat fietsen dan? Nou dat zal ik proberen uit te leggen. We rijden alle drie met de officiële route kaarten. Echter zijn de kaarten van Rodney al ruim 10 jaar oud, gebruikt Owen de digitale versie als richtlijn en ik gebruik Google maps en de kaarten. Rodney wil puur de route rijden. Hij heeft de kaarten ooit gekocht en vond het tijd ze te gebruiken. Owen gebruikt het nauwelijks, hij maakt elke avond de route die het snelst en met de minste hoogtemeters naar een afgesproken stad of dorp gaat. Ik zit hier tussenin.

Ze hebben mij tot chef de locatie gebombardeerd. Ik zoek voor elke avond een locatie om gratis of bijna gratis te slapen. Dat kunnen kerken en gemeente instellingen zijn zoals brandweer en politie of stadsparken.

We vertrekken alle drie op onze eigen tijd. Ben je er klaar voor? Dan vertrek je. We eindigen alle drie op dezelfde locatie. Daar eten en kletsen we en gaan naar bed.

Rodney is de snelste van ons drieën, hij klimt als een geit en vliegt bijna. Owen is net als ik een diesel en heeft ongeveer dezelfde snelheid als moi. Dus vaak rijden we samen als we elkaar treffen. ik vertrek altijd als eerste. Ben rond 5:30 wakker en 6:30 klaar. Ik wil de hitte van de dag voor zijn.

Momenteel zit ik dan ook aan de koffie en een koek terwijl beide mannen nog in droomland te vinden zijn. Rodney wil de hele dag als een octopus verspreid over zijn bedje liggen. Ik ga de stad in en alles in mij opnemen en Owen zal mogelijk aanhaken. In de avond gaan we eten met zn drieën. 

Zo is het de afgelopen dagen gegaan maar ik heb wel ontdekt dat dit elk moment kan veranderen. Als iemand een extra rustdag wil of sneller wil gaan fietsen veranderd de samenstelling snel. Ik heb ongeveer 30 andere fietsers ontmoet die deze toer doen. Allemaal met hun eigen tijdlijn en motivaties.

Ik heb nog anderhalve maand om het eind te bereiken. Dat moet lukken als het weer meewerkt en de hoogtemeters geen roet in het eten gooien. Maar een ding staat vast dit is een avontuur.

​​​